Zoals ik al verwachte heb ik prima geslapen met het nieuwe apparaat. Ik ben gelukkig erg makkelijk in overstappen van het ene naar andere apparaat.
Die op mijn bureau gebruik ik ook wanneer nodig, niet meer langer de ballon steeds pakken en ik merk nu ook da tik het wel veel vaker deed en het eigenlijk al een gewoonte was.
Deze stap was dus nu wel nodig, mijn hersenen waren niet klaar voor deze stap, maar mijn lijf blijkbaar wel en mijn hersenen schakelen nu langzaam om en zo schuift de grens weer op en accepteer je tot op zekere hoogte deze stap achteruit ook.
Leven is mooi en ik geniet van veel dingen en ik ga alleen maar achteruit maar toch blijven we positief en proberen we voor alles een oplossing te vinden, hopende dat ik misschien met de nieuwe medicatie via infuus vanaf volgende week toch wat kan stabiliseren want zo is het leven prima en wil ik zeker 75 jaar worden.
In de middag krijg ik ook nog telefonisch de uitslag van darmonderzoek en alles is goed, de juveniele poliep is goedaardig en weg en dus nu wachten op volgende bevolkingsonderzoek en dat zou 10 jaar zijn.
Vanmorgen bij aankleden zat Charlie geduldig op me te wachten op de rollator, logisch want de volgende stop is dat hij snoepstokje krijgt met een pilletje erin.
Soms vraagt hij mauwend om zijn haar te kammen, als ik mijn haar kam hij is zo apart en zo lief!
