Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

8sep/160

Home Sweet Home met alle rust en hulpmiddelen!

Goed even een update, het gaat naar omstandigheden goed.  Ben blij weer thuis te zijn, want in het ziekenhuis is nooit fijn, maar helemaal niet als alles zonder hulpmiddelen moet.

Voorbeeld op cardiologie heb je badkamer met deuropening van 45 cm kom je dus niet door met je rollator, wel hoge wc en als je erop zit schuifje er bijna af omdat de wc rolhouder in je zij drukt erg handig, de vloer is zeil dus spekglad en geen beugels wel een losstaande douchestoel.  Is dus voor mij niet mogelijk geweest om te douchen, veel te glad ne gevaarlijk, naar de wc was zwaar omdat je leunend tegen de muur de rollator naar binnen moet draaien en geen sta op lift dus alles op arm kracht kortom mijn lichaam is zwaar belast. Dat levert weer extra pijn op.

De eerste dagen kon ik bijna niets, een boterham eten en hoppa ik viel in slaap, door het infarct is mijn suiker wat gaan schommelen die dus ook vermoeidheid en hoofdpijn veroorzaakte., Het infarct zelf maakt je al extreem moe en lichaam moet herstellen en dat kost tijd. Daarnaast heb ik volgens de arts weinig tot geen suiker reserves in lijf door de spierziekte dus ik moet gewoon goed eten 3 keer per dag en voor het slapen gaan ook iets eten. oor de medicatie is mijn bloeddruk lager dan normaal maar dat is ok, het is nog steeds een prima bloeddruk.
De vermoeidheid wordt minder nu ik thuis ben alle hulpmiddelen zijn hier dus minder inspanning voor dagelijkse zaken en ik zit/lig beter dus minder vermoeiend.

Ik gebruik uiteraard nu bloedverdunners en kreeg al vrij snel blauwe plekken, nu zijn die zwart en ook vele malen groter en vooral mijn armen en benen zijn god gekleurd, het ziet er niet fraai uit, maar goed hoort er vanaf nu bij. Ik ben nu een hartpatiënt, moet altijd een spray bij me dragen en een speciaal medisch paspoort.

Hoe het nu verder gaat met thuis infuus weet ik nog niet de volgende is komende week en die wordt niet gedaan door mijn vaste man, dus of hij vervalt of ik moet naar Rotterdam, maar goed dat gaan we zien heb nog niets van Rotterdam gehoord. Persoonlijk ga ik ervan uit dat dit stom toeval was dat ik een hartinfarct had tijdens infuus, maar medisch heeft men geen antwoord.

Ik doe nu dus rustig aan ik haak  een beetje, probeer spelletje te doen, geniet van de dieren, surf af en toe p internet maar alles heel kort en met mate want ik ben gewoon erg snel moe en dat kost tijd.
Het besef van wat er gebeurt is komt nu pas, ik zou zeggen dat ik veel geluk heb gehad omdat er geen blijvende schade is, geen dicht geslipte vaten en het hart heeft goede pompkracht. Nou ben ik natuurlijk al zwaar beperkt en dus merk ik er minder van wat de gevolgen zijn dan een gezond iemand die nog werkte en heel actief was, want ik was al grotendeels inactief. De angst voor nieuwe aanval en de angst bij onverwachte pijn is wel groot en aanwezig en hoop dat dat snel minder wordt.

Johannes heeft de reis naar Praag gelukkig kunnen verzetten naar November en ik moet zeggen dat zijn collega's en de betrokken mensen erg begripvol zijn en medelevend. Johannes werkt  wel gewoon maar in rustig tempo en krijgt alle ruimte om dit een plekje te geven en ik bedank daarom al zijn collega's voor het bidden, meeleven en begrip. Ook alle hulp die werd geboden in zijn werk is erg lief en nu willen we nog maar een ding terug naar de normale gang van zaken en vergeten dat dit is gebeurt. Vergeten kunnen we natuurlijk niet, maar doorleven doen we wel!

 

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.