Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

6jun/160

Moe, gewoon moe

Vanmorgen op tijd op Johannes zou naar Amsterdam om daar te werken maar bleef thuiswerken. Ik ben moe en wanneer niet. Ik rommelde wat in huis, prijsvragen, spelletje en heb zitten haken. Ik doe weinig echt nuttigs. Ik heb veel ruzie met mijn rug en de stabiliteit dus ook pijn. Zolang ik op trippelstoel zit gaat het goed en dus zit ik heel veel daar. Het haken gaat nu beter ik heb het door en het begin van de baby deken is er nu ook.

In de middag gaat Johannes naar Amsterdam, hij gaat uit eten met collega's ik maak zelf wat te eten en vermaak me thuis wel. Ik kijk wat tv, haak wat en rommel rustig door met de nodige koffie.  Johanns komt thuis en moet nog een telefoontje doen voor werk, dat krijg je als je op andere continenten woont en daarna gaan we lekker douchen en slapen want ik ben moe, gewoon moe. Ik wordt bijna moe van het moe zijn. Het zal voor vele niet te begrijpen zijn hoe lastig altijd moe zijn kan zijn, pijn maakt vreet ook energie en kortom je kan jong van geest zijn allerlei wilde plannen en ideeën hebben maar er is maar een winnaar en dat is eigenlijk altijd het lijf dat moe is van pijn en moe zijn. Ik ben dus gewoon moe, en er is niets gewoons aan!

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.