Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

10sep/150

Drukke mooie dag en heftig einde…….

Goed ik was heel vroeg op, maakte me klaar om al vroeg met regio taxi nar stadshart te gaan, vandaag hebben we gesprek met de  mensen  van gemeente over de speeltuin. De taxi kwam nu weer heel vroeg maar geen probleem  liever te vroeg dan te laat. Ik besloot al bij ziekenhuis er ook uit te gaan  want ik was vroeg en het is heerlijk weer en ik moet toch over die stomme angst heen van rijden in mijn rolstoel. Ik reed dus lekker helemaal om het centrum heen, keek in wat winkels rond en ging toen naar stadhuisplein, kletste even gezellig met Winston en wachtte in de zon op de buurvrouw Olga. Het gesprek duurde dik een uur en  tja  fijn dat er geluisterd werd, maar  eigenlijk geen resultaat en dat wat ze nu van plan zijn mogen ze laten ik hoef die "zooi" niet voor mijn deur houtblokken en hunebed, hinkelbaan en knikkerpot, doeltjes voor voetballers.. Nou ja dinsdag spreken we de raadsleden toe over dit gebeuren en we gaan het  zien, maar ik vrees dat het plezier van spelende kinderen niet meer hetzelfde gaat zijn. Dan is er in oktober nog avond want wij bewoners moeten dit ook nog onderhouden en allemaal akkoord gaan en ik denk dat dat nog heel ingewikkeld gaat worden, maar zien we dan wel weer. Na het gesprek nog even in de zon staan napraten met buuf Olga en toen ben ik naar Utopodium gegaan, Ron's place dit had ik al heel lang willen doen maar  heel veel dingen werkten tegen en ach ben nu toch in de stad en  ik moet  gewoon de angst op zij zetten en stom weg doorgaan. Het was erg gezellig en interessant hij doet dit met vrijwilligers zonder  financiële bijdrage van gemeente en zet  met tweedehands spullen een centrum neer  waar je gewoon niets anders dan respect voor kan hebben. Mooi ingericht en sfeervol en volledig rolstoel toegankelijk! Ze doen veel met muziek  maar ook veel  het er gewoon zijn voor mensen op allerlei vlakken en  zorgen dat we ons verbinden en dingen samen doen, het mooie participeren. Ron petje af en ga vooral door en  ik heb hem een donatie gegeven zodat hij weer iets kan gaan doen, ik gun het hem van harte en hoop dat zijn "beweging" tot iets heel groots gaat worden. Ik ontmoet wat mensen die daar komen spelen en krijg privé concertje erg mooi en helemaal mijn muziek, dan ook nog twee dames kunstenaars met talent die hij ruimte bied om hun werk te showen en ik geniet van hun kunstwerken. Dan ga ik via de visboer naar huis en besluit  na wat wikken wegen het gewoon maar rijdend te doen, heb geen zin in taxi bellen en het is zulk heerlijk weer. Voor vele een simpele keuze maar daar waar angst je raadgever is wordt dat anders, maar ik doe het gewoon maar toch. Ik doe er ongeveer 20 minuten over om thuis te komen over hobbelige, scheve fietspaden vol drempels, kuilen en  noem maar op. Lelystad mag wel eens aandacht an de fietspaden geven dit is niet echt fijn, misschien moeten we de raadsleden eens in rolstoel zetten de wat routes laten rijden en wie weet begrijpt men dan hoe het voelt, hoeveel pijn die shit kan opleveren, alhoewel het toch anders is als je gezond bent en  controle hebt over je lijf. Als ik thuis kom ben ik trots  op mezelf!
Wouter komt even buurten en  we kletsen wat en  dan ga ik bij komen van alles en genieten Johannes en ik eindelijk van onze eerste haring dit jaar, ja als je niet durft te rijden kom je nergens dus ook niet bij de visboer.  De rest van de dag ben ik rustig bezig met  wat kleine dingen  e dan eten maken.....ik ben erg moe van alle indrukken en het kletsen, rijden en noem maar op en besluit dus heel vroeg te gaan douchen en maar naar bed te gaan en dan gaat het mis.......angstaanval stress aanval geef het een naam maar leuk is het niet. Ik voel hem aankomen en heb nog net tijd Johannes te roepen en dan moet je de boel de boel laten, Johannes kent ze gelukkig en blijft geduldig bij me zitten en praat tegen  me zodat ik rustig blijf en het dus sneller onder controle is. Ik kan moeilijk beschrijven wat er gebeurt maar je lichaam slaat op hol en alles is ongecontroleerd en de ene keer erger dan de andere. De laatste keer dat het echt mis ging was 5 jaar terug en toen moesten we artsenpost inschakelen omdat mijn hartslag niet onder controle kreeg met alle gevolgen van dien. NU was het minder erg  ik had een veel te snelle hartslag, zweette als een gek, trilde en fluittonen in oren waardoor je weinig hoort, mij zicht valt dan weg waardoor je gedesoriënteerd raakt, misselijk, draaierig en alles tegelijk en  met koud washandje  je gezicht afkoelen die gloeit alsof je hoge koorts hebt en dan  voel je de omme keer en zakt alles weg en ben je weer een mens die compleet leeg en totalloss op een wc zit. Gelukkig zat ik op de wc bij begin want anders kom je  met harde klap op de grond  want controle over spieren is er dan dus ook niet. Doodmoe toch nog even kort onder warme douche maar weinig kracht en veel ongecontroleerde bewegingen verplaats ik me snel naar bed met de hulp van Johannes en dan val ik altijd als blok in slaap van uitputting. En zo eindigt dan een dag die eigenlijk mooi is maar waar ik teveel heb gevraag van mijn lijf en geest en er zullen er meer volgen, want angsten overwinnen doe je door grenzen te verleggen en daar zit dus bij mij altijd flink prijskaartje aan. Ik weet tijdens zo'n aanval dat het  wel weer goed komt en je raakt er ook aan gewend denk ik, Johannes ziet het lijdzaam toe en weet dat het goed komt als het lag duurt vraagt hij of er hulp moet gaan komen en laat die beslissing altijd bij mij, maar voor hem is dit nooit leuk, het ziet er niet fijn uit weet ik. Hoe dan ook het is gebeurt en nu weer over tot de orde van de dag...en hogelijk duurt het weer  5 jaar voor ik zon aanval krijg.

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.