Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

3mei/118

Het gaat niet goed met mijn vader

Dit log begint eigenlijk al op maandagavond, net nadat ik mijn log schreef en naar bed wilde gaan, want toen ging mijn telefoon.
De vrouw van mijn vader, die bellen nooit laat dus ik wist meteen dat er iets mis moest zijn en dat klopt.
In de middag is mijn vader voor onderzoek naar ziekenhuis geweest, zoals hij regelmatig moet en dit keer voor buik echo en bloedonderzoek.
In de avond zo rond half 10 belde het ziekenhuis de uitslag was slecht heel erg slecht, zijn enige nier werkt nog voor een kleine 3 %, zware bloedarmoede en leverfunctie is slecht.
Yvonne bracht mijn vader naar het ziekenhuis en wij zouden dan in de ochtend bij elkaar komen, op weg naar ziekenhuis viel mijn vader in de gang zag tijdje niets en verder geen probleem en hij werd via de eerste hulp opgenomen.
Vanmorgen kwam mijn moeder bij ons op Lianno passen zodat wij naar Yvonne konden om te overleggen hoe en wat nu verder.
Daar aangekomen hebben ze mijn vader overgebracht naar Almere en dus besluiten we dan naar hem toe te gaan, maar ik moest eerst even regelen of Lianno bij mijn moeder kon blijven en dat kon gelukkig.
Mijn vader is er op dit moment erg slecht aan toe en uiteraard willen wij niet op dit moment Lianno daarmee confronteren , wel weet hij dat het nu slecht gaast met Opa.
Johannes neemt contact op met werk en neemt vrij en dan gaan we naar Almere, daar is het een zooitje in de omgeving van Flevoziekenhuis maar ok we zijn er gekomen.
Mijn vader ligt op de derde etage en als we bij hem komen zit hij op de rand van het bed en is niet aanspreekbaar, reageert amper op onze komst, wil steeds naar de wc, wat niet hoeft want hij heeft een katheter in.
Hij krijgt nu bloed toegediend en dit is de derde zak sinds opname, verder vocht via infuus.
Hij ziet er slecht uit heeft het koud, rilt, benauwd en is echt lijkwit over heel het lijf, in zichzelf gekeerd, ziet dingen die wij niet zien.
Het is moeilijk om hem zo te zien en ik probeer om reactie los te maken bij hem, maar helaas.
We regelen een hoge stoel zodat hij daar op kan zitten hij wil niet op de rand van bed meer zitten en staan en lopen si niet goed, na een klein gesprek met arts komen ze allerlei onderzoek doen zoals bloedafname, vitale functies en als ze het hart filmpje maken ligt hij en valt in slaap, wij gaan weg naar huis.
Wij brengen zijn vrouw naar huis en gaan dan naar mijn moeder om Lianno op te halen, die heeft een leuke dag gehad.
Op weg naar huis even pitstop bij de Kustrif, buurman Herris heeft wat gedaan in de tuin en ik wilde even zien wat en als we er zijn val ik letterlijk bijna om van verbazing.
Buurman Herris heeft de inhoud van de vijver zoals planten en vissen en wat accessoires weggeven aan bekende van hem en vervolgens vijver leeggehaald, zeil eruit, zand en aarde erin en het is bijna weg, ook heeft hij het restant oude konijnen ren weggehaald en alles afgegraven en het gaas eruit gehaald (dit hield de konijnen tegen te diep te gaan) en ook dat heeft hij al weer bijna dicht gemaakt.
We gaan even naar hem toe en hij zegt dat hij morgen meer zand gaat halen en het verder afmaakt en het terras bijlegt zodat de tuin eigenlijk klaar is.
We zijn zo blij en heel erg dankbaar voor zijn hulp zeker met alles wat nu speelt met mijn vader en Johannes zijn hand, echt super bedankt Herris.
Daarna naar huis eten besteld en toen belde Yvonne en die kwam naar ons toe, mijn vader weigert behandelingen en ontregelt met zijn gedrag de rust op zaal en hij is dus apart gelegd en ze hebben hem wat gegeven om rustig te worden en voor nu laten ze hem met rust en morgen zien we verder.
Als hij blijft weigeren zich te laten behandelen moet hij naar huis en dat kan dus niet zomaar.
De hoop is dat hij na een goede nachtrust en ingewerkte kalmering  morgenochtend weer de bloedtransfusie toe zal staan en zo niet moeten wij naar het ziekenhuis som te praten.
Yvonne en ik praten en stemmen onze meningen en de wensen van haar man mijn vader op elkaar af en besluiten even af te wachten tot morgen en dan maar stap voor stap te kijken hoe verder.
Na wat praten en koffie gaat Yvonne naar huis en probeer ik mijn zus te bellen, tja die zie ik al ruim 10 jaar niet meer en ze si verhuisd nu en heeft ander telefoonnummer, nieuwe taak om morgen te achterhalen of ik haar via via kan bereiken, ook al is er geen contact van deze situatie moet ze op de hoogte worden gebracht en dan kan ze zelf beslissen wat ze wil.
Nu ga ik mijn bed opzoeken ben kapot en mijn hoofd tolt, ook al weten we al jaren dat het steeds slechter gaat is de dag dat het weer kritiek wordt altijd  lastig en moeilijk.
Uiteraard hopen we op het beste maar we zijn ook realistisch.
Wordt vervolgd.


Reacties (8) Trackbacks (0)
  1. Véél Sterkte!!! Ik denk aan jullie!!!

  2. zo heftig moontje heel veel sterkte allemaal

  3. Met tranen in mn ogen heb ik je log gelezen……Het is erg moeilijk om te zien dat een dierbare op deze manier “aftakelt”.Ik wens jou en je familie veel sterkte toe in deze moeilijke dagen…

    XXX Inge

  4. Veel sterkte allemaal we denken aan jullie

  5. Heel veel sterkte voor jullie allemaal

  6. Lieve Mo en Jo,

    wat erg, wat een ellende, heeeel veeel sterkte en dikke kus!

  7. Heel veel sterkte voor jullie allemaal!

  8. Lieve Moon, Jo, Lianno en familie. Heel erg veel sterkte gewenst! In gedachten zijn we bij jullie. Laat me weten als ik iets kan doen, ik ben er voor jullie. Dikke knuffel van San

    ps superlief van Herris dat hij jullie tuin doet!


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.