Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

4mrt/103

Werkdagen van 12 uur en meer, ben het zo zat!

Donderdag 4 Maart
Johannes was al heel vroeg naar Amsterdam gegaan rond half 8, ik bleef lekker liggen tot half 10.
Het was mooi weer zon scheen en ik kon zowaar de deur weer eens paar uur open laten en dat vonden de kattensuper die vlogen van binnen naar buiten en weer terug.
Het lijkt erop dat in de nacht de winter heerst en overdag de lente meer grip krijgt en bevalt me wel, de winterviooltje beginnen weer leuk te bloeien.
Ik dronk in de tuin kop koffie wel met jas aan en staarde lange tijd in de vijver, maar ik vrees dat de reiger echt weer alle vissen heeft opgegeten.
Goed ik ben daarna hard aan de slag gegaan met het opruimen van het schuurtje dat aan de voorzijde van het huis en naast de keuken, we gebruiken het als een soort bijkeuken.
Ik heb een grote rolbak besteld om daarin plastic te verzamelen of ik stop daar alles van de dieren in en maak zo ruimte voor 4 kratjes om te recyclen hoe dan ook het moest eerst schoon en opgeruimd worden.
De bak is en rolcontainer van 100 liter, merk Curver dus kan heel veel in zoals hooi, houtmot, kattengrit enzovoort en daarmee maak ik plaats op de planken voor doos/kratjes om spullen te verzamelen om te recyclen.
image001
Ben daarmee flinke tijd bezig geweest en ondertussen draaide ik de was ook nog even weg.
Belde lange tijd met San dat was super gezellig zoals altijd en wie weet zien we elkaar wel in Juli tijdens onze vakantie.
Verzorgde de dieren, rommelde op de pc, kreeg telefoontje van mijn vader met heel goed nieuws zijn nierfunctie is stabiel, zijn andere bloeduitslagen perfect, hij kan weer alles eten en voelt zich goed, zo goed heeft zich in geen tijden gevoeld.
Dat zijn goede berichten en nu hopen dat het zo goed blijft.
Johannes belde dat het laat zou worden ik heb eten gemaakt en alleen gegeten, de klok tikte de tijd weg en ik keek tv.
Ondertussen werd ik hoe langer hoe meer geïrriteerd, dit is gewoon niet gezond en al helemaal niet normaal Johannes werkt momenteel werkweken van 60/70 uur, overuren worden niet doorbetaald, die vangt hij zo half half wel op door eerder te stoppen of later te beginnen, maar zelfs dat kan nu niet met deze toestanden daar blijkbaar.
Uiteindelijk heb ik hem om 2100 uur maar eens gebeld en laten weten dat ik het meer dan zat ben zoals het nu gaat en ja dat is niet fijn voor hem, maar ja kan moeilijk zijn baas en collega´s gaan bellen en hun de waarheid in wrijven, maar goed het moest af en ik heb maar boos opgehangen.
Nu is het bijna 22.15 uur en eindelijk, Johannes is klaar en vertrekt zo uit Amsterdam en dan kan hij dus om half 12 zijn avondeten eens rustig gaan eten en meteen zijn nest in, morgen gaat het werk gewoon weer beginnen om 9 uur.
Toen hij thuis kwam was hij kapot, moe en ik de `slechte vrouw`, omdat ik geen zin had om maar ook te luisteren naar hem, ik vind dit ongezond en niet normaal, Johannes at wat en nu ga ik douchen en mijn bed in.
Morgen zien we wel weer verder, maar als dit zo blijft dan barst er vandaag of morgen een bom, want werk is belangrijk, maar je hebt ook recht op een privé leven en nachtrust en dagen zoals vandaag van bijna 16 uur onafgebroken werken zijn echt niet normaal!

Gearchiveerd onder: Dagelijks Leven 3 Reacties