Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

1feb/102

The day afther

Maandag 1 Februari
The day afhter………
Allereerst wil ik iedereen heel erg bedankt voor alle lieve en steunende reactie hier op het log, hyves, mail. Forum, telefoon noem maar op.
Langzaam maar zeker zinkt het nieuws naar binnen, de onzekerheid is achter de rug en heeft plaats gemaakt voor verdriet.
Vandaag zijn we na het nodige overleg begin van de middag naar Zeist gegaan om Lianno het nieuws te vertellen.
Lianno huilde en is in en in verdrietig, we hebben in ons samen zijn meteen Lianno zelf gevraagd hoe en wat hij wilde en hij wilde wel zelf bloemen doen dus dat gaan we regelen, de tekst heeft hij ook zelf bedacht en hij zal nog een mooie tekening maken voor Coby die hij zal achter laten bij de kist.
Na het gesprek zijn wij weer naar Lelystad gereden en hebben toen in de avond nog even gebeld hoe het ging en Lianno ging redelijk goed, hij heeft zijn verdrietige momenten en praat erover maar dat is heel normaal, wat kan je verwachten van een knulletje van 8 jaar.
Lianno zag Coby als zijn pleegmoeder voor 4 jaar en deelde lief en leed met het gezin, zijn zusjes zullen altijd voor hem zijn zusjes blijven.
Lianno maakte eigenlijk al geen deel meer uit van Coby haar gezin, hoe moeilijk Coby en Lianno dat allebei ook vonden, ze moesten elkaar dagelijks al missen en dat deed beide al erg veel verdriet en nu nog geen 9 maanden na zijn vertrek uit het gezin volgt er een definitief afscheid en niet alleen voor Lianno maar voor iedereen.
In het begin van de avond kwam Jeannette langs, ze at even mee want wij gingen net eten en zij kwam uit haar werk, we bespraken het gebeuren en ze belde even met Lianno.
Sonja de dochter van Coby belde nog even om wat te regelen ivm de crematie en het al dan niet aanwezig zijn van Lianno.
Na even te hebben gepraat ging zij naar huis en wij bleven even zitten met een kop koffie en zijn toen gaan douchen en gaan naar bed, 22.30 uur mooie tijd ben helemaal gaar.

Weggaan......
weggaan maakt niet veel geluid
Niet meer dan herfstbladeren
die opstuiven in de wind.
De boom blijft verweesd achter
nu zijn/haar stem op het tuinpad ligt
en geluiden dempt
haast onhoorbaar.
Je voetstappen
die zich verwijderen
alleen wie achter blijft
weet hoe afscheid klinkt

Reacties (2) Trackbacks (0)
  1. Dikke knuffel!

  2. Heeeeeeel veel sterkte Monique, Johannes en Lianno!


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.