Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

10jan/103

Coby kom thuis of als dat niet kan laat ons je vinden

Zondag 10 Januari
Vanmorgen erg vroeg al op en daarvoor ha dik last van nare dromen, erg vermoeiend kan ik wel melden, maar goed Lianno was aan het spoken vanaf 5 uur en na een paar waarschuwingen viel hij gelukkig ook nog even in slaap.
Johannes stond daarom om half 9 op en ik pas om 9 uur en Lianno was erg moe, hij wist niet waarom hij niet kon slapen hij was gewoon uitgeslapen en dat gebeurt wel eens bij kinderen.
Na een lekker ontbijtje met zijn drietjes aan tafel, wat ik erg gezellig vind is Lianno op eigen verzoek rustig tv gaan kijken naar leuke tekenfilms van Diego en Dora.
De ochtend vloog zo voorbij en voor ik het wist was ik al bezig met de lunch, eitje gekookt, verse broodjes gebakken en lekker jus d’orange en dat smaakte weer erg lekker.
Na de lunch kwam Moeders even op de koffie en die speelde gezellig even op de wii met Lianno en dan vliegt de tijd zo voorbij.
Johannes maakte de auto schoon en toen op naar Zeist op de valreep van vertrek kwam de reiger even in onze tuin de vissen opeten, hij had honger en hoe jammer rik het vind van de vissen de reiger heeft honger en ik laat het maar gebeuren, het is de natuur.
Lianno was zo moe dat hij heel de weg heeft geslapen op de achterbank.
In Zeist ben ik weer in de auto gebleven te veel sneeuw en ik ben heel erg bang om te gaan vallen en profiel onder de speciale schoenen zit er niet echt dus we gaan nu op zoek naar bergschoenen half hoog met meer profiel om te zien of ik dan meer kan in de sneeuw, want onzekerheid is meer het probleem dan de instabiele houding vrees ik.
Thuis gekomen was de reiger inderdaad weer geweest en heeft geprobeerd te landen op het gaas wat we hebben om de katten in de tuin te houden, het gaas lag vol sneeuw en tja reiger erbij en de heleboel is nu afgebroken.
Johannes heeft even voor de veiligheid de sneeuw er zoveel mogelijk afgehaald en zal van de week de boel even weghalen aan die kant kunnen de katten er toch niet zomaar omhoog en dan als de dooi er is moet het opnieuw gemaakt worden.
Ondertussen heb ik even eten gekoot en lekker samen rustig zitten eten en praten, mijn hoofd is moe onderweg genoten van de mooie witte vlaktes die de polder kent met hier ten daar de herten goed in beeld.
Ik kreeg steeds het gevoel zou Coby hierheen zijn gegaan of daarheen het speelt heel de dag door je hoofd waar kan Coby heen zijn gegaan er zijn zoveel plekken die afgelegen zijn, met natuur landschap en watermassa’s wat dat aan gaat is het zoeken naar een speld in een hooiberg.
Het weer maakt het zoeken nog steeds moeilijk, er ligt nog steeds zeker 15 cm sneeuw hier in de stad en het vriest ook nog en alle waters zijn echt dicht gevroren.
Ik kan moeilijk beschrijven wat dit gebeuren met Coby met je doet of beter gezegd met mij doet, het idee dat ze dit allemaal gepland kan hebben en dus met opzet maat me boos, misselijk en vol onbegrip.
Andere kant is alles door elkaar boos, verdriet, onzekerheid, angst het is een soort achtbaan als ik denk aan Coby en haar gezin.
Natuurlijk weet ik dat ze depressief was, het moeilijk had, niet weer wilde maar geeft dat iemand dan het recht om zo te handelen en anderen zo in onzekerheid te laten?
Coby heeft veel mensen om haar heen diens leven nu op zijn kop staan, kleine kinderen die niet begrijpen wat er gebeurt, kleinkinderen die hun Oma niet meer zullen zien, volwassen kinderen die uit alle macht zoeken naar Coby en een partner, vrienden, kennissen, buren noem maar op.
Hoe zeer ik Coby haar rust en geluk gun, dit kan ik niet bevatten, ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk ze het ook had dat ze dit vooruit gepland en met opzet al deze mensen aan doet.
Zolang er geen spoor komt, Coby niet gevonden is zullen dit soort denkbeelden groeien en blijven, enige mannier om rust te krijgen is duidelijkheid en helaas kunnen wij niets anders doen dan aandacht vragen van mensen, het in de media houden en mensen die er verstand van hebben laten zoeken voor de rest is het bidden, hopen en afwachten.
Er hangen hier flyers in de stad, op internet en in de media is er aandacht voor, Politie Flevoland, Tros Vermist, Reddingshonden teams werken er aan en voor ons tikt het klokje de minuten die uren lijken weg.
image001
Coby kom thuis of als dat niet kan laat ons je vinden want dit is echt heel erg zwaar, de onzekerheid.
image002

Reacties (3) Trackbacks (0)
  1. Ik hoop ook echt dat er snel duidelijkheid komt voor haar familie, vrienden en bekenden, want deze onzekerheid is ondraaglijk voor hun, ik denk aan iedereen die een band met Coby heeft en wens ze veel sterkte

  2. Dag Lieve Monique en Johannes,

    Het valt helemaal niet mee om in zulke grote onzekerheid te leven, en tot Coby gevonden word zal die onrust in je hoofd blijven, want je verkeerd tenslotte in grote onzekerheid en die onzekerheid veroorzaakt grote onrust in je hoofd en lijf.
    Ik hoop dat jullie je enigszins staande kunnen houden in deze moeilijke en onzekere tijd en dat er snel duidelijkheid komt waar Coby verblijft of dat ze gevonden word.
    Ik wil jullie wel meegeven dat ik de boosheid wel snap, maar dat iemand in zware depressieve toestand vaak niet meer in staat is aan de mensen om zich heen te denken.Ze kunnen vaak niet eens goed denken aan zichzelf, laat staan dat ze kunnen denken aan de gevolgen voor de mensen om hun heen.
    Als ze het vermogen hadden aan de mensen om zich heen te denken zouden ze dit nooit doen.
    Een zware depressie vertroebelt je denkvermogen en je relativeringsvermogen.
    Hou jullie taai en ik denk aan jullie en alle mensen om Coby heen.

  3. Een dikke knuffel


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.