Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

6jan/101

Johannes reed net voor het verkeersinfarct bij Amsterdam naar huis

Woensdag 6 Januari
Vandaag vroeg op zoals altijd, gelukkig kan ik ondanks alles nog redelijk goed slapen op wat nare dromen na dan, maar daarna val ik wel weer in slaap.
Johannes had eerst een belangrijk telefoongesprek en vertrok erna naar Amsterdam om daar verder te werken, keker na de file.
Ik heb de dieren verzorgd, huisje gedaan, was weggewerkt en gewoon de dagelijkse dingen waar ook de prijsvragen onder vallen.
Al eerder deze week verloor ik een vulling, daar baal ik enorm van hij zat er pas sinds oktober in, voordeel is dat er geen zenuw meer is dit is de kies die me een zenuwbehandeling bezorgde op mijn 39e verjaardag en dus laat ik het even gewoon met rust en ergens volgende week zal ik eens kijken wanneer de tandarts eventueel tijd heeft.
Tandarts is voor mij dikke stress en geloof dat ik nu wel genoeg dingen spelen die vallen onder stress factor en dus stellen we het gewoon mooi dus even uit, voel er toch niets van.
Toen ik eind van de middag een beetje over de nieuwssites surfte zag ik de melding van ANWB over extreme sneeuw en via buienradar eens gekeken en toen snel Johannes gebeld en hem aangeraden om maar voor de echte spits begint te gaan rijden, liefst voor 5 uur want dat was de tijd dat Amsterdam sneeuw zou krijgen en de berichten uit Noord Holland waren niet goed.
Johannes nam mijn tip aan en tipte ook wat collega’s en daardoor was hij net van de ring (A10) af voor het verkeersinfarct ontstond en alles echt een grote chaos werd, wel reed hij bijna heel de weg door de sneeuw maar kwam redelijk goed en bijna zonder file thuis.
Toch wel erg dat Nederland zo ontgeld kan worden door sneeuwval, zout op, schuivers die niet door de files komen, treinen stoppen met rijden, bussen gaan niet meer het blijft me verbazen.
Samen lekker gegeten en in de avond zitten praten en wat tv gekeken, uiteraard hebben we het veel over Coby en haar gezin en als ik daar aan denk lijken minuten uren te duren en toch vliegen de dagen aan ons voorbij.
Over Coby kwam vandaag geen nieuws, helaas 8 dagen en een kleine 12 uur is ze nu vermist en totaal geen spoor, we blijven hopen op een tip, teken van leven of wat dan ook als het maar iets is.
Het is nu bijna half 12 en ik ga maar eens douchen en bed in en morgen nieuwe dag en nieuwe kansen, nieuwe hoop en een nieuwe kaars.
image001

Reacties (1) Trackbacks (0)
  1. Ik brand elke avond een kaarsje voor Coby. Nogmaals heel veel sterkte voor allemaal!


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.