Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

30jun/093

Het is gewoon weer een kleurtje erbij in mijn schilderij

Dinsdag 30 Juni
Vanmorgen vroeg op, Johannes moest vroeg naar Amsterdam voor cursus.
Sjoerd kwam gezellig langs en maakte de boel schoon en deed op mijn verzoek rustig aan omdat het zo benauwd weer is.
Ik heb de dieren verzorgd, de baby maanvissen moesten schoon en vers water hebben, de krekel bakken moesten schoongemaakt worden en kortom lekker bezig geweest.
Eind van de ochtend belde Johannes dat de garage had gebeld en ja hoor de auto si niet klaar met zijn 120.000 km beurt en wanneer wel dan....nou morgen of overmorgen of misschien vrijdag we bellen u wel.
Er is een krukas die moet vervangen worden en die is besteld en daar wachten ze nu op......we gaan het wel zien Johannes heeft een leen auto dus kan gewoon reizen is alleen lastig om dingen te plannen omdat auto halen om 1700 uur moet en Johannes tot 1700 uur werkt in Amsterdam, maar goed eerst maar wachten op het telefoontje dat die klaar is.
In de middag heb ik Nienke (mijn nichtje) gebeld om te kijken hoe het met haar is en haar sterkte te wensen met het verlies van haar vader.
Tijdens ons korte gesprek werd me duidelijk dat ik ook aan de beurt ben, Nienke en ik zitten in de generatie waarvan nu de ouders wegvallen en dat is een raar idee, laat staan hoe mijn moeder en tante zich moeten voelen zij zitten in de generatie die nu aan de beurt is.
Ik heb er nooit zo over nagedacht als ik eerlijk ben, maar nu wordt het toch realiteit en komt het heel dichtbij, nou ja de andere kant is dat ik altijd zeg je weet een ding zeker in je leven en dat is zodra je geboren wordt ben je op weg naar je dood en die komt als het je tijd is.
Verder daarna wat gerommeld in huis en op de pc, voor de buis gezeten voor mijn soap serie en last gehad van de warmte.
Tegen half 7 kwamen de foksters op bezoek om de katten te zien en even gezellig koffie te drinken, ze vonden het erg leuk.
Lianno gebeld ivm ons bel moment, maar die had net zijn half uurtje op de Playstation en was niet erg spraakzaam, dus maar afgerond zodat hij lekker kon spelen.
Daarna kwam Johannes thuis en hebben we nog even zitten kletsen met de twee foksters Carina 1 en Carina 2 en toen zijn ze weggegaan.
En de rest van de avond heb ik gewist ....met andere woorden daar wil ik het dus niet over hebben en heb er goed de pest in dat kan wel even melden, al zou ik soms heel graag dingen willen schrijven hier ivm privacy van andere kan dat gewoon niet, niet iedereen schrijft alles lekker van zich af op internet en daar heb ik respect voor te hebben en dan gebeuren er dingen die je niet nader kan benoemen, uitlichten of opschrijven maar die wel je leven zwaar beinvloeden en invloed hebben op wat je doet of juist niet doet en dat is niet altijd even makkelijk.
Nou dit was zon avond waarop veel gebeurde en ik uit respect voor de andere er niet op in zal gaan, maar wel schrijf wat het voor mij persoonlijk deed.
Ik ben boos, verdrietig, gekwetst, voel me onbegrepen en heb het idee dat wat je ook doet het is nooit goed er is altijd wel een omstander in de familie, of in je vriendenkring, je buren groep, de groep mensen op internet die je alleen digitaal kent of wat voor categorie je ze ook plaats er is gewoon altijd wel een omstander die het niet met je eens is, je houding niet goed vindt, je gedrag afkeurt er is gewoon altijd wel een omstander en de kunst is te zorgen dat die omstander niet zit in de meest dierbare omstanders van je leven.
Het is gewoon weer een kleurtje in mijn schilderij er weer bij zoals Guus Meeuwis zo mooi zingt.

Weltrusten wereld!

Reacties (3) Trackbacks (0)
  1. Ja, ’t klinkt een beetje hoogdravend , maar ” that’s life “.

    Je HOEFT het niet altijd iedereen naar de zin te maken ; als jij maar voor jezelf weet dat het goed is!
    Ik weet het , de mensen doen je pijn , maar ga zelf gewoon verder, probeer (!) het naast je neer te leggen.
    Sorry , ik heb wel geen idee waar het overgaat , maar gewoon DOORGAAN , zoals jij denkt dat het goed is.

    groetjes,
    Marian

  2. Dikke knuffel!

  3. Het is lullig, maar het komt vaak voor dat mensen het niet met elkaar eens zijn en dan de ander zijn mening niet respecteren of een ander niet begrijpen, ik heb het ook veel meegemaakt en het doet ontzettend pijn als iemand je zo kwetst, Kop op Moontje Veel sterkte, het is net als Marian schrijft gewoon doorgaan zoals jij denkt dat het goed is, al is het soms moeilijk


Geef een reactie

Trackbacks zijn uitgeschakeld.