Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

6mrt/093

The day after…………..

Vrijdag 6 Maart
The day after...............................we lagen niet echt op een goede tijd in bed, van slapen kwam niet echt veel terecht en om half 8 stonden we weer op.
Bij het beneden komen geen Pablo die mauwt en naar buiten wil gevolgd door vlees, wel een Smockey die een knuffel wil.
Sjoerd komt en we praten nog meer en weer tranen.........steeds weer tranen.
Johannes heeft vrij genomen vandaag en heeft het net als ik erg moeilijk mee, we praten er veel over, krijgen heel veel mailtjes, smsjes en ook lieve reactie in ons web-log en dat doet ons erg goed.
We hebben vandaag niet veel gedaan even wat boodschappen gedaan en verder samen rustig de dag doorlopen.
San belde ondanks dat ze in het ziekenhuis ligt belde ze om ons een hart onder de riem te steken, San dank je wel en jij heel veel sterkte.
Monique belde ook maar ik sliep en Johannes heeft haar even gesproken, Monique jij ook heel er bedankt.
Mijn broertje is aan het werk en vaart en hij belde ook even op en dat vond ik erg fijn.
Buuf Ria kwam even haar medeleven betuigen en zo ging de dag gewoon voorbij.
We belden met Carina de fokker van Smockey en dat deed ons ook goed, want hoe moeilijk ook we gaan uiteraard binnenkort op zoek naar een nieuw vriendje voor Smockey.
We zijn iedereen dankbaar voor hun steun en voor hun lieve reacties, het zal wel een tijdje duren voor het echt een plekje zal krijgen, maar het is voor ons een grote troost dat Pablo niet meer hoeft te lijden.
Na het eten zijn we vast gaan douchen en zoals iedereen zal begrijpen is de dag helemaal in teken geweest van ons verdriet om Pablo, gelukkig is Smockey er rustig onder, loopt wel af en toe rond te kijken maar niet al mauwend druk met zoeken en dat is fijn iets.
In de middag hebben we beide liggen slapen, alle spanning kost veel energie en na een slechte nacht is dat wel nodig, nu is het einde dag en gaan we slapen, morgen nieuwe dag nieuwe kansen.



Reacties (3) Trackbacks (0)
  1. Tjee, Moon das normaal hoor!
    Hij moet een plekje in je hart krijgen en dat kost tijd hoor!
    Wij hebben heel lang twee zussen gehad zwarte poezen, na 11 jaar ging er een dood en die andere heeft nooit naar haar zus gezocht, vonden we heel raar…..
    Nu is de andere ook overleden en hebben we geen poezen meer, soms mis ik ze heel erg, maar het is ook wel rustiger zo, want als je weer nieuwe neemt, zit je er voor zeker 15 jaar aanvast…

  2. Wat zal het “stil “zijn !
    Allerlei dagelijkse dingen waar je hem mist. Steeds kom je wat tegen op een dag.
    Fijn dat Sjoerd er die dag was , door de problemen met zijn jonge hond , kan hij misschien het beste begrijpen wat jullie voelen.
    Sterkte !

    groetjes,
    Marian

  3. Fijn dat jullie zoveel steun krijgen, medeleven is zo belangrijk! Je hoeft mij niet te bedanken:
    That’s what friends are for
    For good times and bad times
    I’ll be on your side forever more
    That’s what friends are for


Geef een reactie

Trackbacks zijn uitgeschakeld.