Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

10mrt/082

De maandag zit er gelukkig weer op

Maandag 10 Maart
Zo de dag begon met dat ik wakker schrok van het een of ander, geen fijne manier om wakker te worden, maar okay we waren dus al vroeg wakker.
De hele dag liep niet zoals ik wilde, maar ook dat hoort bij het leven denk ik dan maar.
In de morgen kwam er iemand van de gemeente om te praten over een probleem met de weg hier en het parkje.
Door het parkje kan ik niet omdat mijn rolstoel vastloopt in het schelpenpad, maar volgens hun komt dat wel goed met de tijd en als ik dus weg moet moet ik over de parkeerplaats en de weg en daar rijdt men erg hard voor een woonwijk.
Daarbij is de weg zo vermaggeld door zwaar verkeer met de renovatie in de jaren 90 dat ik niet aan de zijkant kan rijden, te scheef en te grote verschillen qua hoogte, kiepgevaar en onstabiel gedoe dus voor mij en dus rijd ik middenop tot een bocht die ik niet kan overzien en daar komt men met regelmaat werkelijk met hoge snelheid doorheen en dus stond ik laatst zitten in mijn rolstoel weer eens oog in oog met een dikke bestelbus...enig idee hoe eng dat is?
Nou aan de bestrating zullen en kunnen ze dus niets doen er is geen geld voor en dus zit ik met groot probleem want als ik ergens heen wil moet ik daar wel langs en de angst zit er goed in, daarbij komt ook nog dat men vaak naast de vakken parkeert en ik daar weer omheen moet rijden en dan ook in de situatie kom ik zie hun niet aankomen en zij mij ook niet en een botsing tussen auto’s tja dat geeft schade maar ik zitten in rolstoel ben werkelijk nergens al is het met 10 km per uur wat men dus echt niet rijd hoor.
Goed gesprek duurde bijna een uur en leverde dus helemaal niets op.
Het is de individualisering zegt de beste man van de gemeente en ik denk dat zeer zeker meespeelt, maar een beetje rekening houden met zou geen kwaad kunnen er spelen ook kids hier op die straat en er lopen dieren, maar goed ook al doen anderen mee in dit probleem ik moet er zelf een passende oplossing voor vinden en  ik vrees zonder hun hulp.
Ik heb diverse mensen  die mopperde omdat ik opeens daar reed uitgelegd dat ik niet door dat scheve deel kan en nu heb ik daar geneog van, men schudt al door elkaar i de auto en hangt scheef dus logisch dat je met een rolstoel daar ook erg last van hebt lijkt me zo, toch?
Ik vind het nu toch te koud dus ik zie wel als de zon weer komt hoe ik dit nu weer oplos, maar het komt er op neer dat ik mijn angst zal moeten overwinnen en dan maar hopen dat ik niet plat gereden wordt in mijn eigen straat.

Verder heb ik wat gesurft op internet, dieren verzorgd en gerommelt in huis.
In de middag kwamen broertje en moeders even op bezoek, iets brengen en kijken naar de dieren en eieren was wel even gezellig, alhoewel het kort was en ik echt niet lekker in mijn vel zat.
Heb mijn soap zitten kijken en Johannes kwam thuis, samen gegeten en ik ga nu slapen en hopen dat ik morgen een betere dag zal hebben.

Ik zie het niet langer als mijn functie om andermans fouten te signaleren
en aan de kaak te stellen
.

Reacties (2) Trackbacks (0)
  1. he meissie
    ben je al wat opgeknapt!!

    ik heb mezelf net verwend met een leuke bos narcissen, daar krijg ik goede zin van, als ik in de buurt woonde kwam ik je een bosje brengen,en ik ben zo blond dat ik het niet virtueel kan!!

    Toch energie toegewenst@!!!!!!!

  2. Dank je Nicole dat is lief van je!


Geef een reactie

Trackbacks zijn uitgeschakeld.