Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

27mei/060

Medicijn testen W16

Week 16 en dus infuus nummer 9 was deze keer.

Na diverse gesprekken in Rotterdam heeft het team besloten dat ik vanaf deze keer op een andere kamer zal verblijven dan bij de groep waar ik was ingedeeld.
De spannign was te snijden en ik voelde me inderdaad dood ongelukkig bij die 3 mensen.
Ik ga geen specificatie geven want er allemaal is gebeurt off gezegd, maar laten we het erop houden dat het een conflict van karakters is en dat deze oplossing dus voor mij een hele goede is.
Ik lig nu appart en heb dan ook een eigen verpleegkundige die het infuus begelied, Rinneke en Jaquelinne zullen elkaar afwisselen en zijn twee heerlijke mensen waar je een hele gezellige middag kan hebben.
Normaal hebben deze dames de leiding over de trial bij de kinderen met Pompe, ze weten dus heel goed waar ze mee bezig zijn.
Ik moet dan ook zeggen dat ik een stuk minder beroerd thuis kwam dan de laatste weken het geval was geweest.

Het prikken ging in eerste instantie in één keer goed, maar toen stopte de boel en werkte het niet meer en dus moest er een nieuwe naald worden ingebracht..........2 keer misgeprikt of door een vat heen....en de derde keer in de arm ter hoogte van eleboog en dus kan je dan je arm niet gebruiken, maar goed moest wat wilde toch het hele infuus binnen krijgen.
Heb dus nu 3 blauwe plekken en moet eerlijk zeggen dat ik hoe stom dat ook mag klinken steeds meer moeite krijg met het zien van bloed of naalden die men in mij wil steken.
Mijn maag prottesteert en ik wordt misselijk en dit roept strijd op van binnen en is heel frusterend, omdat ik daar nooit last van heb gehad en nu opeens wel en nu komt het mooi niet uit!
Ik moet de rest van mijn leven, laten we hopen dat ik oud wordt, wel elke twee weken aan het infuus en dus moet ik deze onstane angst of reactie toch onder controlle gaan krijgen.
Prikken doet geen zeer, het doet enkel zeer als men de naald gerbuikt om te gaan zoeken naar een vat in je arm, de blauwe plekken voel je ook niet echt en gaan met een week of 2 vanzelf weer weg.
De tijd dat er naald erin zit verschilt hoe pijnlijk dat is de ene keer heel pijnlijk de volgende keer heb je het niet eens in de gaten dat er een naald in je arm zit.
Normaal houdt je de naald in je arm tot je naar huis mag en als ik heelv eel last heb mag de naald er meteen na infuus alvast uit, dat is wel fijn.
Ook deze keer raakte ik dus weer in paniek tijdens het prikken en daar baal ik van en dan lopen de tranen over mijn gezicht en ik heb dan geen controlle daarover, ik moet dit overwinnen maar heb geen idee waar dit gedonder vandaan komt en dus heb ik ook nog geen idee hoe ik dit ga overwinnen.
Zodra de naald er dan inzit en het infuus weer loopt, stopt het nare gevoel en zakt het weg en kom ik weer terug om het oz maar eens fijn uit te drukken.
Kortom stof om eens echt over na te denken hoe ik dit ga opvangen de volgende keren......voel me echt net een klein kind dat in paniek raakt om iets waarvoor het nooit in paniek raakte en hoeft te raken.

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.