Monique & Johannes Pijnacker Hordijk Een kijkje in ons leven

31dec/040

Oudjaarsdag…….2004

De laatste uurtjes van 2004 tikken langzaam aan me voorbij.......

Terug kijkend op dit jaar heb ik veel meegemaakt en zijn er veel dingen veranderd zowel positief als negatief.

Vorig jaar om deze tijd vernam ik het neiuws dat Lisette mijn dierbare vriendin oot ontmoet via intwernet was overleden.
Lisette mis ik nog steeds elke dag, er gaat geen moment voorbij of ik denk aan haar, zeker met alles wat er gebeurde miste ik mijn praatmaatje.
Ik heb zoveel dingen die ik nog aan je had willen vertellen en met je had willen delen of gewoon ff lachen en een shoarmabroodje eten.......alles mis ik eigenlijk.
Hoop dat je je rust gevonden hebt meis, het gemis en de leegte zullen blijven maar ik gun je van harte je rust.
*huggs & kisses*

Mijn ziekte wint terrein steeds minder is mogelijk, maar ondanks dat alles doe ik er alles aan om zolang mogelijk door te gaan, Johannes stuent me hierin enorm.
De revalidatie zal misschien wat verbetering gaan brengen komend jaar en uiteraard zullen er nieuwe hulpmiddelen en aanpassingen gaan volgen.
In maart zal de laatste testdag zijn voor de trials van het medicijn en daarna komt de spanning van wie mag er nu werkelijk gaan testen???

Mijn nieuwe vriend Johannes bracht veel plezier en steun in mijn leven, ik hou veel van hem en ben erg gelukkig met hem.
Dit is wederzijds, beide hebben geluk bij elkaar gevonden en genieten van elke dag die we samen zijn.
Dat was in dit jaar alleen mogelijk met heel veel heen en weer gereis, dan in Den Haag, Lelystad en veel in Eindhoven.
Dankzij Ria, Herris, Marjan en Egbert met hun kids uiteraard was het mogelijk om veel weg te zijn, omdat zij mijn huisje en beestjes geweldig hebben verzorgd, mijn dank is erg groot.
Ik kon gaan en hoefde me nergens druk om te maken hun zorgden voor alles, dat zijn echte vrienden en wat ben ik blij dat het ook mijn buren zijn.

Het verlies van Johannes zijn moeder (mijn schoonmoeder)op 16 november ligt nog heel vers in het geheugen........beseffend dat het al weer ruim een maand geleden is vraag ik me af waar de tijd is gebleven.
Wij zullen haar heel erg missen, lege weekenden en niet meer ff snel bellen......ondanks ons verdriet is er ook een berusting bij dit verlies, zij wilde graag dood, ze wilde rust vinden en die heeft ze nu.

De ramp in Azie bracht veel verdriet over de gehele wereld, vol emotie zie ik de beelden van de overledenen die drijven in het water, liggen in de berg puin of zelfs hangen aan half ingestorte huizen.....wat een verdriet en ongeloof heerst daar in die gebeiden.
Met geen woord kan ik beschrijven wat dit doet met mij, laat staan dat ik me kan inbeelden hoe die mensen zich voelen.
Complete steden, dorpen weggevaagd door het wassende water....doet je denken aan de verhalen over de watersnoodramp in 1953, alleen dan vele malen groter en erger.
Zoveel mensen overleden, zo veel gebieden totaal verwoest.
Ik hoop dat vele mensen en iedereen die het wil geld overmaakt op giro 555 elke euro telt!!
Als je niet wilt overmaken stuur dan een smsje met et woord GEEF naar 2020 dat kost je 1,50 euro en die gaat volledig naar giro 555 voor Azie.
Geen geld zal de pijn wegnemen die deze mensen nu voelen, maar het kan ze wel helpen door te gaan en het leven langzaam weer op te pakken.
Wens iedereen die er mee te maken heeft heeel veel sterkte.

Tot slot nog een bedankje aan Jos en Janny in de USA, bedankt dat jullie er altijd zijn vie de digitale wereld en we mailen weer verder in 2005.
Ik kjk uit naar de nieuwe fotos die je stuurt en je leuke verhalen over je verblijf in de USA.

De feestdagen zijn bijna voorbij en dan begint over een paar uur het nieuwe jaar, ik hoop dat iedereen in 2005 vindt wat men zoekt en dat men in goede gezondheid met veel geluk op weg zal gaan naar 2006!!!!

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Geef een reactie

Nog geen trackbacks.